با يكي بود يكي نبود شروع مي‌كنم چون معتقدم زندگي هر كس مثل قصه‌اي پر از راز و رمز است. به زمان كودكي‌ام بر‌مي گـردم به زمـاني كـه عـشق و عـلاقه‌اي به جمع كردن عكسهاي مختلف داشتم و همه را به در و ديوار اتاق يا كـمدم مي‌چـسپاندم و از ديـدن آنـها لـذت مي‌بردم بـعد‌ها كه بزرگـتر شدم عشق و علاقه دوران كودكي‌ام به آرزويي دور دست مبدل شد. هميشه دلم مي‌خواست آن عـكسها را خـودم خلق كنم. در ذهن و روياهايم و به دور از هياهوهايي كه هميشه دست به گريبانم بودند، به آيـنده فكر مـي‌كردم و بـه قول سـينمايي‌ها زندگي آينده‌ام را دكوپاژ مي‌كردم با همين روحيات بزرگتر مي‌شدم تا پس از اخذ مدرك ديپلم در سال ۱۳۶۲ از تهران به كرج نقل مكان كرديم. خيلي اتفاقي و دور از پيش بيني‌هاي پدرم، در يك عـكاسخانه قـديمي مشغول به كار شدم و در حقيقت كارم را با آموزش ديدن چاپ و ظهور عكسهاي سـياه و سـفيد شروع كردم. طولي نكشيد اين كار را به طور حر‌فه‌اي آموختم و در روز بـيش از ۱٠٠ فـريم فـيلم تـخت سياه و سفيد را ظهور و چاپ مي‌كردم پس از مدتي عكاسي آتلیه و انواع نورهاي مختلف را روي صورتك‌هاي آدمـهاي مخـتلف كه چشمان هر یک از آنها راوي سرگذشت آنان بود تجربه كردم . در سال ۱۳۶۵ با مدرك درجه یک مهارت فني از اتحاديه عكاسان به خدمت سربازي احضار شدم. زمـان خدمت در مناطق جنگي بودم . دوربيني نداشتم ولي تمام لحظات را فريم به فريم مي‌ديدم و در همان رويـا‌هاي كودكي‌ام ثبت مي‌كردم. پس از خـدمت دوبـاره روي به عـكاسي آوردم و اين بـار با چـاپ و ظـهور رنگي آشنا شدم و در يك لابراتوار مجهز مشغول به كار شدم . پس از سـالها تـجربه و پيشرفت در اين زمينه در سال ۱۳۷۱ با توصـيه يـكي از آشنايان جذب عكاسي فيلم در سينما شدم. چيزي كه سالها در عكاسي‌هاي مختلفي كه انجام دادم آزارم مي‌داد و احـساس كـمبودش را مي كردم در عكاسي سينما يافتم و هر فيلمي كه كار مي‌كردم تجـربه‌اي نـو بـود و در فيلم هاي بعدي تجربياتم را به كار مي‌گرفتم. سينما دانشگاه بزرگي بود با اساتيد بزرگ كه درسها را عملي مي‌آموختند نه تئوري . خدا را شاكر هستم كه تا اين لحظه تمام سختيها و كمبودهاي مادي را تحمل كرده‌ام تا فقط و فقط بياموزم و ياد بگيرم از همسرم « مرضيه» و فرزندانم عليرضا و پانيذ كه تمام نبودن‌هاي مرا تحمل كردند تشـكر مي كنم و دست ياور و همدم تمام لحـظات عـمرم كـه بـي‌صـدا در كنارم بود و تمام حس‌ها و عـواطـف مخـتـلـف مـن را ثـبت مـي‌كـرد و به خاطره‌هـا مـي‌سپرد ، دوربيـن بسيـار عزيـزم را به گـرمـي مـي‌فـشـارم A-1 کانن